به گزارش تسنیم، با نزدیک شدن به آغاز سال تحصیلی و روزهای پایانی شهریور ماه، هر ساله بازار کاغذ و مقوا با التهاب قیمت‌ها مواجه می‌شود. از یک سو ورود دفترسازان از نیمه تابستان به این بازار و از سوی دیگر ورود مدارس و خریدهای سالانه آن‌ها، تقاضا را در بازار افزایش داده و این معادله عرضه و تقاضاست که بازار را مدیریت می‌کند؛ اما این روزها افسار بازار کاغذ و مقوا از دست صاحبان آن گریخته است. بازار کاغذ و مقوا حدود دو ماهی است که طوفانی از التهاب را تجربه می‌کند؛ قیمت‌هایی بی‌سابقه که خود فروشندگان کاغذ نیز آن را غیرواقعی و با حباب قابل توجه ارزیابی می‌کنند.در حالی که فروشندگان بازار کاغذ و مقوا و تجار از ورود کالاهای جدید به بازار تا اواخر ماه آینده خبر می‌دهند، اما قیمت‌ها روزانه تغییر می‌کند. بر اساس این گزارش، قیمت هر بند کاغذ تحریر 100 در 70 با گرماژ 70 گرم که هفته گذشته بندی 9 میلیون تومان عرضه شده بود، حالا به بندی 10 میلیون تومان رسیده است. هر بند کاغذ چاپ و تحریر 60 در 90 با گرماژ 70 گرم نیز که بندی 8 میلیون تومان بود، حالا به بندی 9 میلیون تومان رسیده است.قیمت سایر اقلام این بازار نیز روند افزایشی داشته است. با ورود محموله جدید کاغذ A4 به بازار، قیمت این کالا روند افزایشی داشته و هر بسته 950 هزار تومان عرضه شده است. قیمت مقوا نیز با افزایش همراه بوده است؛ هر کیلو مقوا 490 هزار تومان عرضه می‌شود که نسبت به هفته گذشته 30 هزار تومان افزایش قیمت را تجربه کرده است.قیمت اقلام مصرفی بازار کاغذ و مقوا در حالی همچنان روند افزایشی دارد که تجار و فروشندگان 30 تا 40 درصد قیمت‌های فعلی را حباب و غیرواقعی می‌دانند.از مهم‌ترین دلایل افزایش قیمت، افزایش نرخ ارز و هزینه‌های حمل و نقل کالا مطرح شده است؛ با این حال افزایش این دو عامل نمی‌تواند به تنهایی موجب رسیدن قیمت‌ها به این سطح شود.افزایش قیمت کاغذ و مقوا در بازار ظهیرالاسلام اما امروز مهم‌ترین مشکل نشر به شمار نمی‌رود؛ در کنار افزایش قیمت این کالای مصرفی در حوزه نشر، افزایش مواد اولیه دیگر همچون مرکب و زینک نیز موجب بر هم خوردن تعادل در بازار ناشران شده است؛ عواملی که دست به دست هم داده تا فعلاً ناشران دست به عصا حرکت کرده و از پذیرش آثار جدید پرهیز کنند و وقفه‌ای نیز در انتشار آثار پیشین بیندازند.

برپایی شب صدابرداران و صداگذاران در خانه سینما
مراسم بزرگداشت سه پیشکسوت  صدابرداری و صداگذاری سینمای ایران در خانه سینما برگزار می‌شود.به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی خانه سینما، در ادامه سلسله برنامه‌های قدردانی و بزرگداشت فعالان صنوف سینمایی مراسم بزرگداشت پیشکسوتان صنف صدابرداری و صداگذاری سینمای ایران روز دوشنبه ۳۰ شهریور در خانه سینما برگزار می‌شود. در این مراسم که از ساعت ۱۷ در سالن سیف ا... داد خانه سینما برگزار می‌شود با حضور سینماگران و هنرمندان، حسن زاهدی، اسحاق خانزادی و بهروز شهامت مورد قدردانی قرار خواهند گرفت.
حضور در این مراسم برای علاقه‌مندان آزاد است.

حمید ابراهیمی در «سرباز کوچک امام» پزشک شد
 حمید ابراهیمی در سریال تلویزیونی «سرباز کوچک امام» به تهیه‌کنندگی سعید سعدی نقش پزشک را ایفا می‌کند.به گزارش ایرنا، حمید ابراهیمی که پیش از این در سریال‌هایی همچون «صاحبدلان»، «فرات»، «کلبه‌ای در مه» و ... نقش‌های متفاوتی را ایفا کرده است، در سریال «سرباز کوچک امام» یکی از شخصیت‌های اصلی داستان را بازی می‌کند. او در این سریال نقش پزشکی را بازی می‌کند که اسیر شده است.بخش مربوط به اردوگاه اسرای ایرانی در سریال «سرباز کوچک امام» در شهرک دفاع مقدس فیلمبرداری می‌شود و این لوکیشن میزبان تصویربرداری بخش‌هایی از این مجموعه تلویزیونی است.

جشنواره فیلم کودک و نوجوان در ایران، اگر قرار بود آینه تمام‌نمای سینمای این نسل باشد، امروز بیش از آنکه ویترینی از ارتباط و کشف مخاطب تازه باشد، به مراسمی سالانه شبیه است که بیشتر برای مدیران، داوران و مهمانانش برگزار می‌شود تا برای نوجوانی که قرار بود مخاطب اصلی آن باشد. مشکل اما فقط در نحوه برگزاری نیست؛ مشکل در شکافی عمیق است که میان نسل امروز و سینما افتاده و جشنواره به جای اینکه این شکاف را پر کند، غالباً آن را نادیده می‌گیرد. نوجوان امروزی تقریباً هیچ نسبت مستقیمی با سینما به معنای سالن تاریک، پرده بزرگ و تجربه جمعی تماشا ندارد. او اگر هم چیزی از تصویر متحرک بداند، از سریال‌های تلویزیونی و نمایش خانگی می‌داند؛ از آثاری که بیشتر با ریتم تند، قصه‌های کشدار و ستاره‌های تکرارشونده شناخته می‌شوند. در این میان، نام کارگردان‌های مهم ایرانی برای بسیاری از نوجوانان نه فقط بیگانه، بلکه بی‌معناست. آن‌ها ممکن است چهره‌های اینفلوئنسرها، بازیگران سریال‌های پلتفرمی و خواننده‌ها را با جزئیات بشناسند، اما از سینمای مؤلف ایران، از فیلمسازانی که سال‌ها برای این سرزمین اعتبار ساخته‌اند، تصوری ندارند. این بی‌خبری، فقط یک خلأ اطلاعاتی نیست؛ نشانه شکست در انتقال حافظه تصویری و فرهنگی به نسل تازه است.
بخشی از این وضعیت طبیعی است؛ جهان رسانه تغییر کرده و رقابت سینما با پلتفرم‌ها، بازی‌های ویدیویی و شبکه‌های اجتماعی بسیار سخت‌تر از گذشته است. اما جشنواره فیلم کودک و نوجوان دقیقاً برای همین لحظه ساخته شده بود: برای ساختن پل میان نسل تازه و سینما. اگر این پل امروز فروریخته، باید پرسید تقصیر کیست؟ وقتی تبلیغات جشنواره در مدارس رنگ می‌بازد، وقتی نمایش فیلم‌ها به چند سالن محدود و ساعت‌های نامناسب خلاصه می‌شود، وقتی ارتباط با آموزش‌وپرورش به نامه‌نگاری‌های اداری بسنده می‌کند و وقتی فیلم‌های منتخب نه از ذائقه نوجوان امروز چیزی می‌دانند و نه زبان او را می‌فهمند، طبیعی است که مخاطب نوجوان ترجیح دهد همان سریال همیشگی را در گوشی‌اش ببیند. جشنواره به جای اینکه به میدان کشف، گفت‌وگو و تجربه‌های تازه تبدیل شود، به فضایی بسته تبدیل شده که در آن فیلمسازان برای یکدیگر فیلم نمایش می‌دهند و داوران برای یکدیگر تقدیرنامه می‌نویسند.
نکته تلخ‌تر آن است که ذائقه بخشی از نوجوانان امروز به شکلی نگران‌کننده به سمت کمدی‌های سطحی و لودگی‌محور محدود شده است. آن‌ها سینما را با خندیدن‌های زودگذر می‌شناسند، با آثاری که نه جهان تازه‌ای می‌سازند، نه سؤال جدی‌ای مطرح می‌کنند و نه حتی به شخصیت‌ها فرصت نفس کشیدن می‌دهند. این وضعیت فقط محصول انتخاب نوجوان نیست؛ محصول نظام توزیع، تبلیغات و سیاست‌گذاری فرهنگی است که سال‌ها فیلم جدی کودک و نوجوان را در حاشیه نگه داشته و به جای آن، سرگرمی ارزان و بی‌آسیب را به عنوان تنها گزینه ممکن معرفی کرده است.
اما عمیق‌تر از همه این‌ها، یک آسیب آموزشی و فرهنگی پنهان وجود دارد که کمتر به آن پرداخته می‌شود: نوجوان امروزی تقریباً هیچ درکی از «فرم» در سینما ندارد. او یاد گرفته درباره «موضوع» فیلم حرف بزند، درباره اینکه فیلم درباره چیست، چه پیامی دارد، چه ارزشی را ترویج می‌کند و آیا محتوایش مناسب است یا نه. این نوع نگاه، محصول سال‌ها آموزش محتوامحور و نقد ایدئولوژیک است که فیلم را به یک متن پیام‌دار تقلیل داده و از آن، ابزاری برای اثبات یا رد یک موضع ساخته است. در این فضا، پرسش‌هایی که به فرم مربوط می‌شوند — اینکه فیلم چگونه روایت می‌شود، قاب‌بندی و میزانسن چه می‌گوید، تدوین چگونه ریتم می‌سازد، صدا و نور چگونه معنا تولید می‌کنند، دوربین چه نسبتی با شخصیت برقرار می‌کند — جایی ندارند. نوجوانی که فقط آموخته فیلم را بر اساس «درباره چه بودن» بسنجد، در واقع بخش اعظم تجربه سینما را از دست می‌دهد. او نمی‌داند که یک نمای بسته می‌تواند به اندازه یک دیالوگ حرف بزند، که سکوت می‌تواند از هر موسیقی مؤثرتر باشد، که انتخاب زاویه دوربین خودش یک موضع‌گیری است. نتیجه این است که او در برابر فیلم‌های فرم‌محور و خلاقانه، احساس بی‌قراری و بیگانگی می‌کند و تنها آثاری را می‌پسندد که محتوایشان را مستقیم و بی‌واسطه به او تحویل بدهند.
اینجاست که به یکی از عجیب‌ترین و در عین حال کم‌بحث‌شده‌ترین معضلات جشنواره فیلم کودک و نوجوان می‌رسیم: ترکیب داوران. جشنواره‌ای که بخشی از هویت و اعتبارش را بر حضور داوران نوجوان بنا کرده، چگونه می‌تواند از نوجوانی انتظار داوری حرفه‌ای داشته باشد که نه سابقه تماشای منظم سینما دارد، نه با تاریخ سینمای ایران و جهان آشنایی دارد، نه زبان نقد را می‌داند و نه حتی معیارهای پایه‌ای برای سنجش یک اثر سینمایی در اختیار دارد؟ داوری در سینما فقط اعلام خوش آمدن یا خوش نیامدن نیست؛ داوری یعنی توانایی تشخیص، تحلیل و مقایسه.

 

در سینمایی که سال‌هاست بحران مهاجرت را از دریچه دوربین‌های خبری و درام‌های انسانی روایت می‌کند، فیلم «مرغ» (Hen) ساخته جرج پالفی، کارگردان مجارستانی، تصمیم گرفته این بار از زاویه دید یک مرغ به این تراژدی نگاه کند؛ و دقیقاً همین جسارت پوچ‌نماست که آن را به یکی از بحث‌برانگیزترین آثار سال ۲۰۲۵ تبدیل کرده است.فیلم با نمای بسته‌ای از یک مرغ در قفس‌های صنعتی آغاز می‌شود که برای تخم گذاشتن تقلا می‌کند. جوجه‌ای سیاه‌رنگ در میان انبوه جوجه‌های زرد متولد می‌شود و خیلی زود می‌فهمد که سرنوشتش چیزی جز سوپ شدن نیست. اما این مرغ تسلیم نمی‌شود؛ از کامیون حمل دام فرار می‌کند، از چنگ روباه می‌گریزد، از اتوبانی شلوغ جان سالم به در می‌برد و سرانجام سر از رستورانی در حال زوال در سواحل یونان درمی‌آورد که در آن خانواده‌ای درگیر قاچاق انسان هستند.«مرغ» فیلمی است که هم تحسین‌برانگیز است و هم آزاردهنده و دقیقاً همین تنش درونی است که آن را به اثری تبدیل می‌کند که درباره‌اش فکر می‌کنید، حتی اگر با آن موافق نباشید. انتخاب مرغ به عنوان راوی، فراتر از یک ترفند صرف است. مرغ در این فیلم آینه‌ای است که انسان را در برابر خودش قرار می‌دهد: او موجودی است که «ارزش» بدنش، باروری‌اش و فرزندانش همه در خدمت نظام تولید تعریف می‌شود و همین او را به استعاره‌ای دقیق از کارگر مازاد و مهاجر بی‌حق تبدیل می‌کند. فیلمبرداری در سطح چشم پرنده و قاب‌بندی‌های نزدیک، شکنندگی وحشتناکی به مرغ می‌دهد و بیننده را وادار می‌کند جهان را از زاویه‌ای ببیند که هرگز به آن عادت نداریم. صحنه‌های کمدی بصری « مانند فرار از دست روباه یا تعامل با کبوترها» به شدت خنده‌دار و دقیق هستند و موسیقی فولک‌وار فیلم که با ظرافت با تصاویر هماهنگ می‌شود، لحنی از افسانه‌های عامیانه به اثر می‌دهد. جایی که «مرغ» واقعاً موفق است، بخش‌های مربوط به خود مرغ است: او نه انسان‌نما می‌شود و نه به کاریکاتور تبدیل؛ فقط یک مرغ است که فقط یک چیز می‌خواهد: زنده ماندن و مادر شدن. فیلم در نیمه دوم، داستان قاچاق انسان را به شکلی خام و ناگهانی به روایت اضافه می‌کند و اینجاست که تعادل فیلم به هم می‌ریزد. مشکل این نیست که فیلم به موضوعات جدی می‌پردازد؛ مشکل این است که موضوعات انسانی فیلم بسیار کم‌عمق پرداخت شده‌اند .